ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰਸਤਾ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਿਲ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਨਾਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਿਲ ਤੋੜਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਨਾਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿਸੇ ਖਲਨਾਇਕ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਜੁਟਾ ਸਕਿਆ。

ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਦੋਸਤ ਸੀ। ਮੈਂ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਰੂਪ। ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਬਠਿੰਡੇ ਦੇ ਉਸ ਕਾਲਜ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਅਤੇ ਮਾਸੂਮ ਸੁਪਨੇ ਬੁਣੇ ਸਨ। ਮਾਨਸਾ ਖੁਰਦ ਤੋਂ ਬਠਿੰਡੇ ਤੱਕ ਦਾ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੂਪ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਰੂਪ... ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸੀਰਤ ਸੀ। ਸ਼ਾਂਤ ਝੀਲ ਵਰਗੀ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬੇਇੰਤਹਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਦੇ ਇੰਨੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਸਕਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਮੇਰੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਸਾਡੀ ਉਸ ਪਾਕ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜ ਦੇਣ。

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਿਮਰਨ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਬਿਲਕੁਲ ਰੂਪ ਤੋਂ ਉਲਟ ਸੀ। ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਉਸ ਬੁੱਲੇ ਵਰਗੀ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਬੇਬਾਕ, ਹੱਸਮੁੱਖ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਵਾਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕਰੀਬੀ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਹੇ ਮੇਰੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਸਮਝ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਉਸ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡੂੰਘਾ ਪਿਆਰ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਸਨ。

ਇਹ ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਬਠਿੰਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ-ਹਲਕੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਵੀ ਕਿਸੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਵੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਲਜ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੌਫ਼ੀ ਸ਼ਾਪ 'ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸੰਜੀਦਗੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ。

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਜ 'ਤੇ ਪਿਆ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। "ਕੀ ਗੱਲ ਏ ਸਿਮਰਨ? ਸਭ ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੈ?" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ。

ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧੀਮੀ, ਪਰ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ... ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਾਂ ਕਾਲਜ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।"

ਉਸ ਪਲ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਜ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੌਫ਼ੀ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸ਼ੋਰ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕਦਮ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਨ ਜਿਹੀ ਛਾ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰੂਪ, ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਦੇਖਣ ਲਈ ਮੈਂ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਮਰਨ ਬੈਠੀ ਸੀ... ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਹਰ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਸਦੀ ਸੀ。

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ? ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਵਰਕਿਆਂ 'ਤੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਾਮ ਉੱਕਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਜ਼ਮੀਰ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਿਉਂ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ 'ਨਾਂਹ' ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਸ ਝੂਠੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸੀ ਕੈਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਜਿਸਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਮਾਨਤ ਨਹੀਂ ਸੀ。

ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਗਏ। ਸਾਡੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਾਲਜ ਦੇ ਫੇਅਰਵੈੱਲ (Farewell) ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਰੂਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਅਸੀਂ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ। ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਕੈਨੇਡਾ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ।"

ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਥੱਲਿਓਂ ਜ਼ਮੀਨ ਫਿਸਲ ਗਈ। "ਕੀ? ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ?" ਮੈਂ ਹਕਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ。

ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਜੋ ਅਗਲੀ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਦੀ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ... ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਮੈਂ ਗਲਤ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਨਾ ਬਣਾ ਸਕੀ।"

ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਟਕ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਚੀਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਰੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ! ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਝੂਠ ਹੈ! ਮੈਂ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ! ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੀ ਕਾਇਰਤਾ ਨੇ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ。

ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ। ਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਮਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਦੋ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਡੂੰਘੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ 'ਨਾਂਹ' ਕਹਿਣਾ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਾਂਹ ਸਾਨੂੰ ਪਲ ਭਰ ਦਾ ਦਰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਝੂਠੀ 'ਹਾਂ' ਤਿੰਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਨੂੰ ਉਮਰ ਭਰ ਦਾ ਅਜ਼ਾਬ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ... ਦੋ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਤ ਸਿਰਫ਼ ਡੁੱਬਣਾ ਸੀ。

ਜਦੋਂ ਬੰਦਾ 21 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਸਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਠਿੰਡੇ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਪਲੈਂਡਰ (Splendor) ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਉਸਦੇ ਦੋ ਵਿਹਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਭਾਵੇਂ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਦੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਇੰਝ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਹਰੁਖ ਖ਼ਾਨ ਦੇ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਰਾਈਟਰ ਉਹੀ ਹੋਣ। ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਕੁਝ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ, ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ... ਸਗੋਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਬਹੁਤ ਕਮਾਲ ਦੀ ਹੈ。

ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਾਲਜ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਨਾਲ ਇੱਕ-ਤਰਫ਼ਾ ਇਸ਼ਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਐਕਟਿਵਾ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਖੜਕਦੇ ਸਪਲੈਂਡਰ 'ਤੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਈਲੈਂਸਰ ਅੱਧਾ ਪਾਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦੋ ਪਰਮ ਮਿੱਤਰ ਸਨ—ਪੰਮਾ ਤੇ ਜੱਸਾ। ਪੰਮੇ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੱਸੇ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਉੱਥੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਚੱਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਪੋਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੱਸੇ ਨੇ ਇੰਝ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਕਰ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਉਣੀ ਹੋਵੇ。

"ਦੇਖ ਭਰਾਵਾ," ਜੱਸੇ ਨੇ ਸਮਝਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਪਲ ਮੁੰਡੇ ਨਹੀਂ ਪਸੰਦ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੌਲਾ-ਰੱਪਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਐਂਟਰੀ ਹੀਰੋਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਆ। ਸਪਲੈਂਡਰ ਦਾ ਪਟਾਕਾ ਪਵਾ ਕੇ ਰੋਕੀਂ ਐਨ ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ। ਇਮਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਪੈ ਜਾਊ ਗਾਡਰ ਵਰਗਾ!"

ਮੈਨੂੰ ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਮ ਲੱਗਿਆ। ਆਖਿਰ 21 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈੱਲ ਕੰਮ ਕਿੱਥੇ ਕਰਦੇ ਨੇ! ਅਸੀਂ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋਂ ਰੋਜ਼ ਗਾਰਡਨ (Rose Garden) ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਾਂਗਾ। ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਜੈੱਲ (Gel) ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਕਬੂਤਰ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤਿਲਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ। ਪੰਮੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬ ਦਾ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਰੀ ਤੋੜਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ。

ਅਸੀਂ ਰੋਜ਼ ਗਾਰਡਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜੱਸਾ ਅਤੇ ਪੰਮਾ ਦੂਰ ਛੋਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰੇਹੜੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ। ਅਚਾਨਕ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਐਕਟਿਵਾ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ— "ਜਾਹ ਸ਼ੇਰਾ! ਪਾ ਦੇ ਪਟਾਕਾ!"

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਪਲੈਂਡਰ ਨੂੰ ਕਿੱਕ ਮਾਰੀ। ਬਾਈਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਸੀ, ਉੱਪਰੋਂ ਮੈਂ ਰੇਸ ਪੂਰੀ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਬ੍ਰੇਕ ਮਾਰ ਕੇ ਸਲਾਈਡ (Slide) ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕਾਂਗਾ। ਪਰ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ。

ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬ੍ਰੇਕ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਸਾਈਲੈਂਸਰ ਵਾਲਾ ਪਟਾਕਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੇ ਸਪਲੈਂਡਰ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾਲੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੰਬ ਫਟਿਆ ਹੋਵੇ। "ਧੜਾਅਅਅਮ!" ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀ ਕਿ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਐਕਟਿਵਾ ਸਮੇਤ ਪਾਸੇ ਪਈ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਡਿੱਗੀ। ਮੇਰਾ ਸਪਲੈਂਡਰ ਵੀ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੜਿਆ。

ਸਾਰਾ ਰੋਜ਼ ਗਾਰਡਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜੈੱਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਬੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਫਟਾਫਟ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਭੱਜਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰੀ ਪੀਤੀ ਉੱਠੀ। ਉਸਦੇ ਨਵੇਂ ਸੂਟ 'ਤੇ ਚਿੱਕੜ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ。

"ਕੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਤੈਨੂੰ?!" ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਖੀ। "ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਵਾਂ? ਦਿਖਦਾ ਨਹੀਂ ਸੜਕ 'ਤੇ?"

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਗੁਲਾਬ ਦਾ ਫੁੱਲ ਸੀ, ਜੋ ਡਿੱਗਣ ਕਾਰਨ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿਚਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਿਚਕਿਆ ਹੋਇਆ ਫੁੱਲ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਉਹ... ਆਈ ਲਵ ਯੂ... ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਬੜੇ ਫੁੱਲ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਜੈੱਲ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸੱਤਵੇਂ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਉਹ ਫੁੱਲ ਖੋਹਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਪਲੈਂਡਰ ਦੀ ਟੈਂਕੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ। "ਆਪਣਾ ਇਹ ਕਬਾੜਖਾਨਾ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਦਫ਼ਾ ਹੋ ਜਾ! ਮੁੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਾ ਦੇਵੀਂ!" ਉਹ ਆਪਣੀ ਐਕਟਿਵਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੁੜ-ਬੁੜਾਉਂਦੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ。

ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਆਸ਼ਿਕ ਵਾਂਗ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜੱਸਾ ਅਤੇ ਪੰਮਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਪੰਮੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਛੋਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਲਿਫਾਫਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੱਸੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ 'ਹੀਰੋਆਂ ਵਾਲੀ ਐਂਟਰੀ' ਮਾਰੀ ਸੀ。

ਜੱਸੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਕੋਈ ਨਾ ਵੀਰੇ, ਦਿਲ ਛੋਟਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਤੇਰੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਸਪਲੈਂਡਰ ਦੇ ਪਟਾਕੇ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਦਰ ਕੀ ਕਰੂਗੀ?"

ਪੰਮੇ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਛੋਲੇ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਸਹੀ ਗੱਲ ਆ। ਨਾਲੇ ਭਰਾਵਾ, ਤੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਬਹੁਤ ਘੈਂਟ ਸੀ। ਐਨ ਫਿਲਮਾਂ ਵਾਂਗੂੰ! ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੈਮਰਾ ਲੱਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ਨਾ, ਯੂਟਿਊਬ 'ਤੇ ਵੀਡੀਓ ਵਾਇਰਲ ਹੋ ਜਾਣੀ ਸੀ।"

ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਾੜਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ। ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਕ ਕਰਨਾ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਵਿਹਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਪਲੈਂਡਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਉਹ ਚਿੱਕੜ ਨਾਲ ਲਿਬੜਿਆ ਸੂਟ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਬਠਿੰਡੇ ਦਾ ਆਸ਼ਿਕ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਸੌਖਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ!